جماعت منفعت نگر

مدام با خودم در جنگم

و ریشه های بودنم را

حجمی از سوالهای بی پاسخ احاطه کرده است...

از بی اعتمادی و تردید نگرانم..

از این جماعت منفعت نگر

که چشم هایشان میکاود تا

بودنم را،

هستی ام را،

عشقم را

کند و کاو کنند.....

و به نام خودشان ثبت دفتر بزنند..

و من بدهکار آنها

از سرمایه های خودم شوم.

خسته ام....

آری!

خسته ام....

میگریزم از بار شایهای که هر روز

در اطرافم چنبره زده اند

تا مرا از ریشه بیرون بکشند

و درخت زندگی ام را بخشکانند...

دریغ

که نمیرسند به ریشه ای

که امتداد در عمق زمین دارد....

<<فرزانه رضائی>>

سرگشته سکوت...